شبكه مهر ودانش

از اسماء و القاب شریفه^ء حضرت مهدی(ع) که در نجم ثاقب تألیف مرحوم ثقة الاسلام نوری آمده یکصد و هشتاد و دو اسم آورده شده است و در کتاب منتهی الامال اثر شیخ عبّاس قمی به ذکر چند اسم از آن اسماء متبرک بسنده شده است که در اینجا نیز به آن اسماء تبرّک می جوئیم :

اول ـ بقیة الله ـ روایت شده زمانیکه آن حضرت خروج کند پشت کند به کعبه و جمعی شود سیصد و سیزده مرد و اول چیزیکه تکلم می فرماید این آیه است بَقیة اللهِ خَیرٌ لکُم اِن کُنتُم مُؤمنین آنگاه می فرماید منم بقیة الله و حجت او و خلیفه او بر شما پس سلام نمی کند بر او مگر سلام کننده ای که می گوید: السّلامُ علیکَ یا بقیة اللهِ فی ارضِه

ِ

دوم ـ حجة ـ این لقب از القاب شایع درباره آن حضرت (عج) است که بسیاری از ادعیه و اخبار به همین لقب مذکور شده اند و با آنکه در این لقب سائر ائمه علیهم السلام شریکند، و همه حجت اند از جانب خداوند بر خلق ولکن اختصاص به آن حضرت دارد که در اخبار هر جائی قرینه و شاهدی ذکر شود مراد آن حضرت است، و بعضی گفته اند لقب آن حضرت حجة الله است به معنی غلبه خدا بر خلایق چه این هر دو به واسطه^ء آن حضرت بظهور خواهد رسید، و نقش خاتم ایشان اَنا حُجة الله است.

سوم ـ خلف و خلف صالح ـ مراد از خلف جانشین است که آن حضرت، خلف جمیع انبیاء و اوصیاء گذشته بوده و جمیع علوم و صفات و حالات و خصایص آنها را و مواریث الهیه که از آنها به یکدیگر می رسد را داراست و همه آنها در نزد آن حضرت جمع است.

چهارم ـ شرید ـ مکرر به این لقب در لسان ائمه علیهم السلام خصوصاً امیر المؤمنین و امام باقر علیهما السلام ذکر شده است، شرید به معنی رانده شده است یعنی از این خلق ِ منکوس که نه ایشان را شناختند و نه قدر وجود نعمتش را دانستند و نه در مقام شکرگزاری و اداء حقش برآمدند بلکه از یأس اوائل ایشان از غلبه و تسلط بر آن جناب و قتل و قمع ذرّیه طاهره اخلاف ایشان ، حتی به اعانت زبان و قلم در مقام نفی و طردش از قلوب برآمدند و .... رانده شده است.

پنجم ـ غریم ـ از القاب خاصّه آن حضرت است ؛ به معنی طلبکار و هم به معنی بدهکار و در اینجا ظاهراً معنی اوّل آمده است و این لقب مثل غلام در تعبیر از آن حضرت از روی تقیه بوده که چونن شیعیان می خواستند مالی نزد ایشان یا وکلایش بفرستند یا وصیت کنند و یا از آن حضرت مطالبه کنند به این لقب می خواندند. و علامه مجلسی (ره) فرموده ممکن است غَریم به معنی بدهکار باشد و نام بردن از آن حضرت به این اسم از جهت تشبّه آن جناب باشد به شخص مدیون که خود را مخفی می کند از مردم به علّت دیون خود یا آنکه چون مردم آن حضرت را طلب می کنند که اخذ علوم و شرایع را از ایشان نمایند آن حضرت می گریزد از ایشان بجهت تقیه، پس آن حضرت غَریم مستتر است (صلوات الله علیه)

ششم ـ قائم ـ یعنی بر پادارنده در فرمان حق تعالی چه آن حضرت پیوسته در شب و روز مهیّای فرمان الهی است که به محض اشاره ظهور کند. و از ابو حمزه ثمالی روایت کنند که پرسیدم از امام محمّد باقر علیه السلام که یابن رسول الله آیا همه^ء شما قائم به حق نیشتید؟ فرمود : بلی همه قائم به حقّیم. گفتم پس چگونه حضرت صاحب الأمر را قائم نامیدند؟ فرمود چون جدّم حضرت امام حسین علیه السلام شهید شدند ملائکه در درگاه الهی صدا به گریه و ناله بلند کردند که خداوندا آیا غافل می شوی از قتل برگزیده^ء خود و فرزند پیغمبر پسندیده خود و بهترین خلق خود ؟ پس حق تعالی وحی کرد به سوی ایشان که ای ملائکه^ء من آرام گیرید ، قسم بعزّت و جلال خود که هر آینه انتقام خواهد کشید از ایشان هر چند بعد از زمانها باشد، پس خداوند حجاب ها را برداشت و نور امامان از فرزندان حسین را به ایشان نمود و ملائکه به آن شاد شدند پس یکی از آن انوار را دیدند که در میان آنها ایستاده بود، به نماز مشغول بود؛ حق تعالی فرمود با این ایستاده از ایشان انتقام خواهم کشید.

هفتم ـ مُ حَ مّ د ـ صلی الله علیه و علی آبائه و اهل بیته ـ اسم اصلی و نام اوّلی الهی آن حضرت است و در خبر لوح مستفیض اسم آن حضرت به این نحو آورده شده است ابوالقاسم محمّد بن الحسن هو حجّة الله القائم.

هشتم ـ مَهدی (صلوات الله علیه) ـ که اشهر اسماء و القاب آن حضرت است بین فرق اسلامیه.

نهم ـ منتظَر (به فتح ظا) ـ یعنی انتظار برده شده که همه خلایق منتظر مقدم مبارک اویند.

دهم ـ ماء مَعین ـ یعنی آب ظاهر جاری بر روی زمین ، در کمال الدین و غیبت شیخ مرویست از حضرت باقر علیه السلام که فرمود در آیه شریفه: قُل اَرایتُم اِن اَصبَحَ مآوکُم غوراً فَمَن یَاتیکُم بمآء مَعین، 

خبر دهید که اگر آب شما فرو رفت در زمین پس کیست که بیاورد برای شما آب روان، پس فرمودند این آیه نازل شده در قائم علیه السلام. می فرماید خداوند ، اگر امام غایب شد از شما که نمی دانید او در کجا است پس کیست که بیاورد برای شما امام ظاهری که بیاورد برای شما اخبار آسمان و زمین و حلال خداوند عزّوجل و حرام او را ، آنگاه فرمود نیامده تأویل این آیه و لابد خواهد آمد تأویل آن

تماشای طلوع

به تماشاى طلوع تو، جهانْ چشم به راه

به اميد قدمت، كون و مكان چشم به راه

به تماشاى تو اى نورِ دلِ هستى، هست

آسمان، كاهكشان كاهكشان چشم به راه

رخ زيباى تو را، ياسمن آيينه به دست

قد رعناى تو را سروِ جوان چشم به راه

در شبستان شهود اشك فشان دوخته اند

همه شب تا به سحر خلوتيان چشم به راه

ديدمش فرشى از ابريشم خون مى گسترد

 در سراپرده چشمان خود آن چشم به راه!

نازنينا! نفَسى اسبِ تجلّى زين كن

 كه زمين، گوش به زنگ ست و زمان، چشم به راه

آفتابا! دمى از ابر برون آ، كه بُوَد

 بى تو منظومه امكان، نگران، چشم به راه

مطلب رو مطالعه کنید نظر یادتون نره منتظرم